Oma Au wil nog één keer terug naar haar vaderland, één keer voordat het niet meer kan. Haar grootste wens is om dat met haar kleindochter Lizette Mataheru te doen. En nu gaat Lizette met haar mee. Eindelijk kan Lizette het land zien waar oma Au altijd over heeft verteld. Oma Au kan haar laten zien waar ze vandaan komt en hoe het was. Maar hoe bereidt zij zich daar op voor met in haar achterhoofd de gedachte dat ze oud is en wetende dat het de laatste keer zal zijn?
We zien de mentale voorbereiding van oma Au die duidelijk wordt in gesprekken met haar kleindochter. In een familie die gekenmerkt wordt door het Indisch Zwijgen doorbreekt Lizette de stilte, ze stelt vragen die niemand ooit aan oma Au heeft gevraagd en leert haar oma en haar geschiedenis beter kennen. In haar leven heeft de koffer altijd centraal gestaan. “De koffers stonden altijd klaar, klaar om te gaan, om terug te keren naar huis, de Molukken, ons was immers nooit verteld dat we zouden blijven” vertelt oma Au. Een leven dat exemplarisch is voor de Molukse geschiedenis.
Het verlangen van Oma Au om terug naar de Molukken te gaan wordt verteld door een verbeelding van haar “droomwereld” te laten zien. We zien prachtige beelden van het Gronings landschap, waar ze al meer dan 50 jaar woont, vermengd met geluiden van de Molukken. Zoals het geluid van het blazen op een schelp. Dit wordt voor de kijker ook extra versterkt door te zien hoe oma Au in haar sarong eigenlijk steeds minder past in de nieuwbouwwijk waar ze nu woont in Foxhol.
Een aantal weken voor haar vertrek wordt haar koffer beetje bij beetje ingepakt, het zal het verstrijken van de tijd aangeven. Lizette zal vanachter de camera met haar praten over verlangen en ouder worden. Over onderwerpen die te maken hebben met sleutelmomenten in haar leven, zoals de overtocht, de aankomst in Nederland en haar eerste woning in Groningen.